Los Delfines de Cnosos!!!

Τον περασμένο Νοέμβριο είχα την τύχη να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο 20 ωρών στο Ενυδρείο της Βαλένθια, στην Ισπανία. Το Ενυδρείο ή L’Oceanografic όπως αποκαλείται στην τοπική γλώσσα Valenciano είναι το μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο Ενυδρείο της Ευρώπης (http://www.cac.es/oceanografic/home).

Περιπλανώμενος στις εγκαταστάσεις και στα εκθέματα του ενυδρείου, ανακάλυψα με μεγάλο ενθουσιασμό την αναφορά που έκαναν οι Ισπανοί στα επιτεύγματα και στις σχέσεις των αρχαίων Ελλήνων με τη Θάλασσα, όπως θα δείτε και στις ακόλουθες φωτογραφίες (συγχωρήστε με γιατί είναι θολές μιας και είχε αρκετό σκοτάδι και επιπλέον η φωτογραφική μου μηχανή δεν είναι και η καλύτερη…).

Επίσης με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα ως Θαλάσσιος Επιστήμονας ότι οι Ισπανοί συνάδελφοι αναδεικνύουν και ενημερώνουν τον κόσμο για χαρακτηριστικά Μεσογειακά οικοσυστήματα τεράστιας σημασίας όπως είναι οι Λειμώνες Φανερόγαμων Posidonia oceanica ή κοινώς ‘φυκιάδες’.

Επειδή όμως δεν έμεινα μόνο στη Βαλένθια αλλά αποφάσισα να ταξιδέψω στην Ισπανία λίγο περισσότερο το μήνα που πέρασα εκεί, έτυχε να βρεθώ στο Ναυτικό Μουσείο και στο Ενυδρείο της Βαρκελώνης, όπου για άλλη μια φορά ένιωσα πολύ περήφανος σαν Έλληνας και Θαλάσσιος Επιστήμονας!

Και αφού ενθουσιάστηκα τόσο πολύ – όσο κι εσείς φαντάζομαι – που οι ξένοι μας πλέκουν εγκώμια, με έπιασε ένα παράπονο… Που είναι όλα αυτά στην Ελλάδα; Που είναι τα δελφίνια της Κνωσού στο Cretaquarium για το οποίο δηλώνουμε πως είναι και καλά το μεγαλύτερο Μεσογειακό Ενυδρείο στην Ευρώπη; Ποιος θα διδάξει στους Έλληνες τη θαλασσινή παιδεία όταν αποτυγχάνουν οι υποτιθέμενοι ‘αρμόδιοι’; Είναι δυνατόν οι Ισπανοί να γράφουν για τα επιτεύγματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως πρώτο Ωκεανογράφο στην ιστορία της ανθρωπότητας όταν εμείς μαλώνουμε ακόμη για το Μακεδονικό;

Η αλήθεια είναι ότι ΔΕΝ είμαστε θαλασσινός λαός ή τέλος πάντων δεν έχουμε τη συμπεριφορά ενός πραγματικά θαλασσινού λαού όσο και αν το καυχιόμαστε!

Και μιλώντας για το τι σημαίνει ‘θαλασσινός λαός’ δείτε μερικές φωτογραφίες από τη ψαραγορά της Βαρκελώνης στην Ισπανία…

Μαλδίβες 2007

Πριν από ένα χρόνο αποφασίσαμε με μία παρέα αυτοδυτών (7 άτομα) από ένα καταδυτικό κέντρο, να πάμε στις Μαλδίβες.

Σχετικά λοιπόν με το αν άξιζε το ταξίδι αυτό μπορώ να πω ότι σίγουρα είναι ένας φοβερός καταδυτικός και ΜΟΝΟ προορισμός, διότι άλλωστε δεν υπάρχει και τίποτε άλλο για να κάνεις εκεί… ΑΛΛΑ πολύ πολύ ΑΚΡΙΒΟΣ!!! (είναι ένα ταξίδι όπου πρέπει να βάζεις το χέρι συνέχεια στη τσέπη και με πονάει μέχρι και σήμερα…). Αυτό που αξίζει είναι τα δυνατά ρεύματα (τα πιο δυνατά που είχαμε δει ποτέ), οι πολλές χελώνες και τα μεγάλα ψάρια (Ναπολέοντες, καρχαρίες, μάντα και αν είσαι τυχερός φαλαινοκαρχαρίες) και το απίστευτο snorkeling.

Σε ότι αφορά βέβαια τους υφάλους, προς απογοήτευσή όλων δεν εντυπωσιαστήκαμε! Μπορώ να πω πως τα κοράλλια της Ερυθράς δεν τα έχω δει πουθενά αλλού μέχρι σήμερα (έχετε υπόψη σας πως η πρώτη μου εμπειρία με αυτόνομη κατάδυση ήταν 2 discovery dives στο Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα της Αυστραλίας). Αυτό, όπως μας εξήγησαν, οφείλεται σε ένα φαινόμενο γνωστό ως ‘coral bleaching’ ή απλά ‘αποχρωματισμός κοραλλιών’. Τα κοράλλια όπως ξέρετε είναι ζωντανοί οργανισμοί και δεν αντέχουν μεγάλες διακυμάνσεις θερμοκρασίας. Συνήθως σαν βέλτιστη θερμοκρασία για την ανάπτυξή τους είναι 25-29 οC. Το 1998, εξαιτίας του φαινόμενου El Niño, η επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας έφτασε τους 32 οC στις Μαλδίβες. Αυτό οδήγησε στο θάνατο των μικροσκοπικών φυκών που συμβιώνουν με τα κοράλλια και βοηθούν στην ανάπτυξή τους, δηλαδή των λεγόμενων ‘ζωοξανθέλλων’. Αυτό το γεγονός οδήγησε στον αποχρωματισμό και στο θάνατο των μικροσκοπικών πολυπόδων των κοραλλιών, αφήνοντας μόνο τον άσπρο σκελετό τους από ανθρακικό ασβέστιο (σαν κιμωλία). Βέβαια μη νομίζετε πως δεν θα δείτε ίχνος κοραλλιού με την περιγραφή που σας κάνω! Απλά δεν είναι σαν την Ερυθρά…

Στις Μαλδίβες λοιπόν δεν έχεις την αίσθηση της ‘χώρας’ καθώς δεν υπάρχει πουθενά στεριά! Πρόκειται για αμέτρητα μικροσκοπικά νησάκια που σχηματίζουν 26 ατόλλες (‘δαχτυλίδια’ από κοραλλιογενή νησιά) στη μέση του Ινδικού! Η πρώτη αίσθηση που έχεις όταν βγαίνεις από το αεροπλάνο είναι αυτή της τροπικής υγρασίας και του αλατιού της θάλασσας (που κουβαλάς βέβαια πάνω σου και όταν μπαίνεις στο αεροπλάνο για να φύγεις…), καθώς είναι ένα αεροδρόμιο μέσα στη θάλασσα! Δηλαδή πρόκειται για έναν διάδρομο αεροδρομίου σε ένα μικροσκοπικό νησάκι απέναντι από την πρωτεύουσα Μάλε που είναι κι αυτή μία πόλη-νησί (απογοητευτική για τον επισκέπτη βέβαια). Όταν παραλάβεις λοιπόν τις αποσκευές σου πηγαίνεις στο λιμανάκι του νησιού-αεροδρομίου όπου σε περιμένει το ταχύπλοο σκάφος που θα σε μεταφέρει στο δικό σου ξενοδοχείο-νησί, που μπορεί να βρίσκεται από λίγες έως κάμποσες ώρες μακριά. Στις Μαλδίβες το κάθε ξενοδοχείο βρίσκεται στο δικό του νησί. Αυτό μπορεί να ακούγεται μαγικό αλλά πιστέψτε με πως νιώθεις πραγματικά αποκλισμένος στη μέση του πουθενά σε περίπτωση που θέλεις να βγεις ή χρειάζεσαι ένα mini market ή φαρμακείο! Για αυτό φροντίστε να είστε κατάλληλα εφοδιασμένοι όταν πάτε, εκτός εάν μείνετε σε κάποιο χλιδάτο, σε αντίθεση με το δικό μας οικονομικό ξενοδοχείο-νησί. Για να καταλάβετε τι εννοώ… Στο ξενοδοχείο μας εκτός από το εστιατόριο όπου τρώγαμε πρωί – μεσημέρι – βράδυ, είχε ένα μπαρ και ένα μικρό μαγαζάκι με τουριστικά. Ήμασταν 7 άτομα και μέσα σε 8 ημέρες κάναμε λογαριασμό 3000 ευρώ στο μπαρ του ξενοδοχείου (δεδομένου πως μικρό μπουκαλάκι νερού κόστιζε 3 ευρώ). Μη νομίζετε ότι μπεκροπίναμε συνέχεια! Απλά ήταν όλα πανάκριβα και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνουμε πέρα από το μπαρ και τη θάλασσα!

Αυτό που πραγματικά χορτάσαμε και καταευχαριστηθήκαμε στις Μαλδίβες ήταν το snorkeling! Προσοχή μόνο στα κοράλλια που δημιουργούν έναν προστατευτικό ‘φράχτη’ ανάμεσα στα ρηχά νερά της παραλίας και στο ‘σκαλοπάτι’ (υφαλοκράσπεδο) όπου βαθαίνουν από την εξωτερική της πλευρά… Το λέω διότι κάποιες προσπάθειές μου να περάσω κολυμπώντας από πάνω τους (σχεδόν να συρθώ), καθώς δεν έβρισκα πέρασμα εκεί κοντά, είχαν σαν αποτέλεσμα κοκκινίλες και έντονη φαγούρα λίγο αργότερα (μην ξεχνάτε ότι τα κοράλλια είναι Κνιδόζωα όπως οι μέδουσες και οι ανεμώνες, δηλαδή προκαλούν ‘κνησμό’ = φαγούρα κατά την επαφή). Οι παραλίες του νησιού σχηματίζονταν από λευκή άμμο (ουσιαστικά πρόκειται για ανθρακικό ασβέστιο, σαν την κιμωλία, από θρυμματισμένους σκελετούς κοραλλιών, καθώς τα νησιά είναι κοραλλιογενή) ενώ γύρω γύρω υπήρχαν φοίνικες επάνω στους οποίους συχνά φώλιαζαν ερωδιοί.

Κατά το snorkeling λοιπόν μπορείς να δεις όλα όσα βλέπεις κατά τη διάρκεια της κατάδυσης να κολυμπούν δίπλα σου σε βάθος ελάχιστων μέτρων! Από πολύχρωμα τροπικά ψάρια που σου θυμίζουν το ‘Find Nemo’ μέχρι γιγάντιες σμέρνες, χελώνες, μαγιάτικα και καρχαριάκια! Έτσι ανακαλύψαμε κάποια στιγμή πως σε μια πλευρά του νησιού τριγυρνούσε επί μονίμου βάσεως ένας μικρός καρχαρίας blacktip. Πρόκειται για ένα άκακο είδος των υφάλων με μαύρο ραχιαίο πτερύγιο – από όπου πήρε και το όνομά του – που δεν ξεπερνά το 1,5 μέτρο. Αυτό που είχε όμως πολύ πλάκα είναι ο τρόπος με τον οποίο ανακαλύψαμε την ύπαρξη αυτού του μικρού καρχαρία… Μια μέρα λοιπόν καθόταν στην παραλία μία από τις κοπέλες τις παρέας, η Ρούλα. Κάποια στιγμή είδε το καρχαριάκι στα ρηχά (ίσως λιγότερο από μισό μέτρο) και άρχισε να φωνάζει καρχαρίας όλο ενθουσιασμό! Εκείνη τη στιγμή πεταχτήκαμε όλοι εμείς από κάθε μεριά της παραλίας και αρχίσαμε να τρέχουμε προς τη θάλασσα με τις φωτογραφικές στο χέρι, σε αντίθεση με τη φυσιολογική αντίδραση που θα είχε κάποιος αν άκουγε μια γυναίκα σε μια παραλία να φωνάζει ‘καρχαρίας’… Φυσικά ο μικρός καρχαρίας εξαφανίστηκε σε χρόνο μηδέν μόλις αντιλήφθηκε ότι 7 άτομα ομολογουμένως υπολογίσιμων διαστάσεων – με εξαίρεση τη Ρούλα – έτρεχαν προς το μέρος του σαν τρελοί...

Άλλα παρόμοια σκηνικά κατά τη διάρκεια του snorkeling έγιναν σε κάποια φάση που πετύχαμε μία χελώνα που πραγματικά βρήκε το μπελά της μαζί μας γιατί ως κλασσικοί Ελληνάρες έπρεπε να τη χαϊδέψουμε (ντρέπομαι που το λέω ως Θαλάσσιος Επιστήμονας με περιβαλλοντικές ανησυχίες) και να φωτογραφηθούμε μαζί της ώστε να το δείξουμε μετά στους φίλους μας στην Ελλάδα. Επίσης δύο φορές κατάφερα επιτέλους να πετύχω από κοντά το καρχαριάκι που σας έλεγα και άρχισα και πάλι να το κυνηγάω με τη φωτογραφική (μέσα στο νερό αυτή τη φορά), καταφέρνοντας να βγάλω μία μόνο, κακή φωτογραφία αποδεικτικό αυτού του κυνηγητού… Τέλος σε μια αναγνωριστική περιήγηση στη λιγότερο αξιοποιημένη πλευρά του νησιού, πετύχαμε μερικά τεράστια μαγιάτικα που κατάφερα να φωτογραφίσω πολύ κοντά στον εκπαιδευτή μου. Αυτό που επίσης ήταν εντυπωσιακό ήταν το έντονο ρεύμα που δημιουργούνταν σε αυτή την πλευρά του νησιού, σε βαθμό που δεν μπορούσαμε με τίποτα να κολυμπήσουμε αντίθετα (ίσως να μην είναι τυχαίο ότι εκεί συναντήσαμε τα μαγιάτικα και τον καρχαρία) καθώς δημιουργούνταν ένα θαλάσσιο πέρασμα ανάμεσα στο νησί μας και στο απέναντι κοντινό νησί όπου υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο με ένα γερανό να δεσπόζει ανάμεσα στους φοίνικες...

Τώρα για τις βουτιές… Κάναμε συνολικά 11 καταδύσεις. Ήταν πολύ ξεκούραστα γιατί σε αντίθεση με άλλες εκδρομές (π.χ. Αίγυπτος) δεν χρειαζόταν να ξυπνάμε από το χάραμα για να πάμε στη μαρίνα και να πάρουμε το σκάφος ώστε να φτάσουμε στα dive sites. Αντιθέτως τα dive sites βρίσκονταν ελάχιστα λεπτά με το σκάφος από το νησάκι μας! Σαν καταδύσεις τώρα έχω να παραθέσω ότι ήταν φανταστικές σε ότι αφορά τα δυνατά ρεύματα και τα μεγάλα ψάρια! Τα ρεύματα σε κάποιες βουτιές ήταν πιο δυνατά από οτιδήποτε είχαμε ζήσει ή φανταστεί μέχρι τότε! Δεν μιλάω για απλές drift dives όπου σε αφήνει το καραβάκι σε ένα μέρος και σε μαζεύει από ένα άλλο… Μιλάω για το να κρατάς τη μάσκα για να μη σου φύγει! Ειδικά σε μένα που είχα κάνει το λάθος να αφήσω επάνω τον αναπνευστήρα που ήταν γυρισμένος επί μονίμου βάσεως μπροστά στη μούρη μου από το ρεύμα και παρέσερνε μαζί τη μάσκα… Σε κάποιες φάσεις που έπρεπε να περιμένουμε κάποια από τα άλλα μέλη της ομάδας κατά τη διάρκεια της κατάδυσης προσπαθούσαμε να κρατηθούμε κυριολεκτικά με νύχια και δόντια από κάποιο βράχο! Και άντε τώρα καθώς σε παρασέρνει ανεξέλεγκτα το ρεύμα να βρεις κάποιο σημείο χωρίς κοράλλια, βλάστηση ή οποιαδήποτε μορφή ζωής (γιατί άλλωστε έχουμε και περιβαλλοντικές ανησυχίες…) για να κρατηθείς! Η πιο αστεία φάση ήταν όταν σε κάποια στιγμή κρατήθηκα από μια αρκετά μεγάλη κοτρόνα για να περιμένω τους άλλους καθώς βρισκόμουν αρκετά μέτρα πιο μπροστά και ξαφνικά αυτή ξεκόλλησε από τη θέση της και άρχισε να κατρακυλάει προς τα κάτω… Με βαριά καρδιά σας λέω είναι ότι κατευθυνόταν προς ένα ωραιότατο κοράλλι που είχε την ατυχία να βρίσκεται κοντά στο πέρασμά μου… Βέβαια δεν άντεξα να γυρίσω να δω τι απέγινε το κοράλλι γιατί εκτός από τις τύψεις που ένιωθα με είχε παρασύρει το ρεύμα πολύ πιο πέρα! Φυσικά όταν τελειώσαμε τη βουτιά ρωτούσαν οι υπόλοιποι της παρέας που βρίσκονταν πιο πίσω από εμένα «Πω πώ! Την είδες αυτή την κοτρόνα που κατρακυλούσε;»…

Σε αυτή τη βουτιά με τα δυνατά ρεύματα λοιπόν – που ήταν και η καλύτερη – εκτός από τεράστια μαγιάτικα και τόνους, συναντήσαμε και 5-6 καρχαρίες. Συγκεκριμένα είδαμε καρχαρίες whitetip (μικροί άκακοι καρχαρίες των υφάλων με μία άσπρη βούλα στο ραχιαίο πτερύγιο που δεν ξεπερνούν το 1,5 μέτρο) και έναν γκρίζο καρχαρία των υφάλων (grey reef shark) που δυνητικά μπορεί να θεωρηθεί επικίνδυνος για τον άνθρωπο. Ωστόσο μπορώ να πω ότι νιώσαμε περισσότερο δέος αντικρίζοντας τους τόνους με τα εντυπωσιακά τους δόντια που σε διάφορες στιγμές έκαναν απρόσμενες επιθέσεις σε κοπάδια μικρών ψαριών παρά οι ίδιοι οι καρχαρίες που όπως σας είπα δεν ξεπερνούσαν τα 2 μέτρα. Βέβαια η πιο αστεία στιγμή ήταν το βράδυ που είχαμε μαζευτεί στο υπαίθριο μπαρ του ξενοδοχείου και λέγαμε τις εντυπώσεις μας. Εκεί λοιπόν που εγώ έλεγα πόσο ‘κότες’ ήταν οι καρχαρίες που είδαμε το πρωί, έπεσε επάνω μου, από ένα δέντρο, η μεγαλύτερη κατσαρίδα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου (μία τεράστια σκούρη καφέ κατσαρίδα περίπου 10 cm) και όπως καταλαβαίνεται άρχισα να ουρλιάζω και έγινα ρεζίλη σε όλο το μπαρ… Δεν ξέρω αν αυτό ήταν εκδίκηση της φύσης μιας και την είχα μόλις υποτιμήσει!

Μία μέρα λοιπόν αποφασίσαμε – αν και λίγο αργά – ότι μιας και βρισκόμασταν στις Μαλδίβες έπρεπε να δούμε μάντα και φαλαινοκραχαρίες! Μία τέτοια συνάντηση ήταν για ‘μένα – όπως και για πολλούς άλλους αυτοδύτες – όνειρο ζωής. Έτσι λοιπόν ρωτήσαμε τον ιδιοκτήτη του καταδυτικού κέντρου του ξενοδοχείου-νησιού μας που και πως θα μπορούσε κάτι τέτοιο να υλοποιηθεί. Αυτός λοιπόν μας απάντησε ότι εμείς βρισκόμασταν στο South Male Atoll και ότι ήμασταν εκεί τη λάθος εποχή (κλασικά πάντα βρίσκεσαι στο σωστό μέρος τη λάθος εποχή...). Η μόνη πιθανότητα να δούμε αυτά που θέλαμε ήταν στην ατόλλη Ari Atoll που βρισκόταν αρκετά πιο νότια και ότι για να φτάσουμε εκεί έπρεπε να μαζευτούμε 8 άτομα, να νοικιάσουμε ένα σκάφος ‘θαλάσσιο ταξί’ για να μας μεταφέρει και να δώσουμε περίπου 300 δολάρια ο καθένας!!! Ύστερα από μερικές ημέρες συζητήσεων και διαπραγματεύσεων καταλήξαμε πως αφού είχαμε φτάσει ως εκεί θα έπρεπε να το κάνουμε… Τελικά πήγαμε οι 6 από τους 7 και συμπλήρωσαν την ομάδα και άλλοι 2 Γιαπωνέζοι (κλασικά…) ώστε να μαζευτούμε τελικά 8 άτομα. Το ταξίδι ήταν αρκετά μεγάλο όντως (γύρω στις 5-6 ώρες αν θυμάμαι καλά). Ενδιάμεσα λοιπόν κάναμε μία στάση στο λεγόμενο Sun Island Resort, όπου διαπιστώσαμε σε πόσο φτηνιάρικο και μάπα ξενοδοχείο μέναμε (βέβαια υπήρχε και μία σημαντική διαφορά στην τιμή του δωματίου…). Φτάνοντας λοιπόν στο ξενοδοχείο-νησί, και καθώς κοιτούσαν όλοι με ανοιχτό το στόμα, εντόπισα την πισίνα του ξενοδοχείου όπου και με βρήκαν λίγα λεπτά αργότερα οι φίλοι μου που είχαν μείνει πολύ πιο πίσω βγάζοντας φωτογραφίες σε ένα μέρος που δεν επρόκειτο σίγουρα να ξαναβρεθούν… Ήμουν λοιπόν κάτω από έναν τεχνητό καταρράκτη, στη μέση μιας πισίνας (υπάρχει η σχετική φωτογραφία – αποδεικτικό), γύρω από την οποία βρίσκονταν ξαπλωμένες Ρωσίδες τουρίστριες, παραβλέποντας βέβαια τα ‘γομάρια’ που βρίσκονταν δίπλα τους. Εδώ πιστεύω πως θα με καταλάβετε όσοι έχετε βρεθεί στο Sharm el Sheikh ή στην Pattaya… Αλήθεια όλοι αυτοί οι Ρώσοι που τα βρίσκουν τόσα λεφτά;;; (ρητορική ερώτιση)

Ας έρθουμε όμως στις βουτιές… Στο Manta Point είδαμε 7-8 τεράστια μάντα με άνοιγμα πτερυγίων που άγγιζε τα 2 μέτρα! Ήταν φανταστική σαν εμπειρία όπως καταλαβαίνετε… Εδώ και πάλι θα φανεί πόσο Ελληνάρες είμαστε καθώς σε αντίθεση με τις οδηγίες των συνοδών αυτοδυτών να παραμείνουμε κολλημένοι στον πυθμένα και να αφήσουμε τα μάντα να περάσουν από επάνω μας, εμείς κολυμπούσαμε ανάμεσα στα μάντα με αποτέλεσμα να τα διώχνουμε εις βάρος των υπομονετικών Γιαπωνέζων… Όταν τελικά αποφασίσαμε πως για να το λένε μάλλον θα ξέρουν καλύτερα, κολλήσαμε κι εμείς στον πυθμένα ακίνητοι και τότε τα μάντα άρχισαν να περνούν ένα ένα από επάνω μας, σε απόσταση ελάχιστων μόλις εκατοστών από τα κεφάλια μας! Κάποια στιγμή που πήγα να ακουμπήσω ένα που βρισκόταν ακριβώς από πάνω μου, είδα τον οδηγό μας να κουνάει το δάχτυλό του για να με αποτρέψει. Φαντάζομαι και πάλι θα είχε το λόγο του… Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτής της βουτιάς ήταν ότι, όπως μας είχαν προειδοποιήσει στο briefing, ο πυθμένας ήταν γεμάτος από μικρές τρυπούλες από όπου πετάγονταν σε ανύποπτο χρόνο λεπτές σμέρνες με ραβδώσεις ζέβρας (zebra eels). Πρώτη φορά είδα σμέρνες να επιδεικνύουν τόσο επιθετική συμπεριφορά! (το λέω γιατί πετάχτηκε μία με ανοιχτό το στόμα μπροστά μου εκεί που δεν το περίμενα, με μεγάλη φόρα, και πήγε η ψυχή μου στην Κούλουρη!).

Στο δρόμο για την επόμενη βουτιά όπου φιλοδοξούσαμε να δούμε φαλαινοκαρχαρία, φυσικά άρχισαν να μας λένε από το σκάφος πως είχαν ρωτήσει κάποιο άλλο καταδυτικό κέντρο από την περιοχή και τους είπε ότι την προηγούμενη μέρα είδαν 3 εκεί (γιατί πάντα και παντού σου λένε πως όλα τα βλέπουν όταν εσύ δεν είσαι εκεί;). Έτσι λοιπόν ένας από την παρέα, ο Νίκος, που εκτός από αυτοδύτης είναι ψαροντουφεκάς, άρχισε να ρωτάει – ως κλασικός Ελληνάρας – τον οδηγό μας, τον Majid, αν εκεί που θα βουτούσαμε είχε ροφούς… (δεδομένου ότι πηγαίναμε για το φαλαινοκαρχαρία και είχαμε δώσει 300 δολάρια ο καθένας!!!). Αφού άρχισα να τον κοροϊδεύω, είπε στην πλάκα «Φαντάζεστε τώρα εκεί που θα βουτήξουμε να μη δούμε ούτε έναν φαναινοκαρχαρία και να είναι τίγκα στους ροφους;»… Όπως θα φαντάζεστε, αυτό που συνέβη στις επόμενες 2 βουτιές ήταν αυτό ακριβώς που είχε περιγράψει μόλις ο Νίκος… Ήταν γεμάτο τεράστιους ροφούς αλλά ούτε ένας φαλαινοκαρχαρίας! Βέβαια είχε και πάλι δυνατό ρεύμα, είδαμε έναν τεράστιο Ναπολέοντα (το μεγαλύτερο που έχουμε δει) και μερικούς καρχαρίες whitetip, οπότε ήταν καλή σαν βουτιά. Ωστόσο, δυστυχώς θα πρέπει να παρακαλέσω και πάλι το Θεό να με αξιώσει να βρεθώ στην άλλη άκρη του κόσμου για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου…

Βέβαια, ένα ταξίδι δεν είναι μόνο ένα ωραίο ξενοδοχείο και πολύχρωμα ψαράκια! Θα μου πείτε που ήταν ο ντόπιος πληθυσμός και ο πολιτισμός του; Οι ντόπιοι μένουν σε ξεχωριστά νησιά από τα ξενοδοχεία, στα οποία οι συνθήκες, όπως φαντάζεστε, δεν είναι οι καλύτερες... Οι κάτοικοι έχουν καταγωγή από την Ινδία και τη Σρι Λάνκα, ενώ υπήρξαν επιμιξίες με Άραβες της Μέσης Ανατολής και Αφρικάνους. Μιλούν τη γλώσσα Dhivehi και είναι Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Έτσι, εάν υπάρχουν γυναίκες στο προσωπικό του ξενοδοχείου σας, που συνήθως ανδροκρατείται, θα είναι καλυμμένες από πάνω έως κάτω…

Φυσικά και όλα αυτά τα πολυτελή ξενοδοχεία – νησιά όπου μένουν οι τουρίστες ανήκουν σε μεγάλες ξένες εταιρίες που τα νοικιάζουν από την κυβέρνηση. Το κυβερνόν κόμμα και ο πρόεδρος στις Μαλδίβες ασκούν εξουσία χωρίς αντιπολίτευση. Δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότεροι πολιτικοί τους αντίπαλοι βρίσκονται στη φυλακή ενώ το πρώτο κόμμα που ασκεί ουσιαστική αντιπολίτευση ιδρύθηκε στη γειτονική Σρι Λάνκα το 2003.

Η πρωτεύουσα Μάλε δεν έχει να επιδείξει τίποτα το ιδιαίτερο. Το παλάτι, το τζαμί, τα μουσεία και ο εθνικός κήπος σίγουρα δε θα σας εντυπωσιάζουν. Το μόνο που προσδίδει λίγο χρώμα στην πόλη είναι η ψαραγορά με τους τόνους και τους ξιφίες και η αγορά των φρούτων με τις μικρές τοπικές μπανάνες. Γενικά, είναι μία μάλλον απογοητευτική πόλη-νησί, περιορισμένη από παντού λόγω της θάλασσας που την περιβάλει. Τέλος, στις Μαλδίβες δεν υπάρχει πανεπιστήμιο και κατά συνέπεια όσοι νέοι έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν, αναγκάζονται να φύγουν στην Ινδία, τη Σρι Λάνκα, το Πακιστάν, την Αυστραλία και άλλες χώρες.